خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دو چشم خوش پُر خواب تو در خوابی خوشوی دو زلف کژ پر تاب تو در تابی خوش
۲
خفته چون چشم تو در هر طرفی بیماریوانگه از قند تو در حسرت جلابی خوش
۳
همچو زلف سیه و روی جهان افروزتنتوان دید شبی تیره و مهتابی خوش
۴
نرگست فتنه ی هر گوشه نشینست مقیمخوابگه ساخته بر گوشه ی محرابی خوش
صفحهٔ ۱ از ۲