خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا به مجلس شوریدگان درد آشامبه یاد لعل لبش نوش کرده جام مدام
۲
چنین شنیده‌ام از مفتی، مسائل عشقکه مرد پخته نگردد مگر ز باده خام
۳
جفا و نکبت ایام چون ز حد بگذشتبیار باده که چون باد می‌رود ایام
۴
خیال زلف و رخت گر معاونت نکندچگونه شام به صبح آوردند و صبح به شام
صفحهٔ ۱ از ۳