خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع بنشت زباد سحری خیز ندیمکه ز فردوس نشان می دهد انفاس نسیم
۲
گر نباشد گل رخسار تو در باغ بهشتاهل دلرا نکشد میل بجنّات نعیم
۳
برو ای خواجو که صبرم بدوا فرمائیکاین نه دردیست که درمان بپذیرد ز حکیم
۴
چون بمیرم بره دوست مرا دفن کنیدتا چو بر من گذرد یاد کند یار قدیم
صفحهٔ ۱ از ۲