خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدانک بوی تو آورد صبحدم بادموگرنه از چه سبب دل به باد می‌دادم
۲
عنان باد نخواهم ز دست داد کنونولی چه سود که در دست نیست جز بادم
۳
مرا حکایت آن مرغ زیرک آمد یادبه پای خویش چو در دام عشقت افتادم
۴
ز دست دیده دلم روز و شب به فریاد استاگرچه من همه از دست دل به فریادم
صفحهٔ ۱ از ۳