خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می درم جامه و از مدعیان می پوشممی خورم جامی و زهری بگمان می نوشم
۲
من چو از باده گلرنگ سیه روی شدمچه غم از موعظه ی زاهد ازرق پوشم
۳
هر که از مستی و دیوانگیم نهی کندگو برو با دگری گوی که من بیهوشم
۴
باده می نوشم و از آتش دل می جوشممگر آن آب چو آتش بنشاند جوشم
صفحهٔ ۱ از ۳