خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ببوستان می گل بوی لاله گون مستانمگر ز دست سمن عارضان پردستان
۲
جهان ز عمر تو چون داد خویش می گیردتو نیز کام دل از لذّت جهان بستان
۳
کنونکه فصل بهاران رسید و موسم گلخوشا نواحی یزد و نسیم اهرستان
۴
چه نکهتست مگر بوی دوستانست اینچه منزلست مگر طرف بوستانست آن
صفحهٔ ۱ از ۲