خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدحی ده، ای بر آتش تتقی ز آب بستهکه بآفتاب ماند ز قمر نقاب بسته
۲
نظری کن ای ز رویت دل نسترن گشادهگذری کن ای ز بویت دم مشک ناب بسته
۳
قمرت بخاک هندو خطی از حبش گرفتهشکرت بخطّ مشکین تب آفتاب بسته
۴
شه عرصه ی فلک را بدورخ دو دست بردهرخ ماه چارده را بدو شب حجاب بسته
صفحهٔ ۱ از ۳