خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دلم ز زلف سیهت زنّارینافه ی مشک تتار از سر زلفت تاری
۲
خط مشکین تو از غالیه بر صفحه ی ماهگرد آن نقطه ی موهوم کشد پرگاری
۳
بر گل عارضت آن خال سیاه افتادستهمچو زنگی بچه ئی بر طرف گلزاری
۴
گر کسی برخورد از لعل لبت اولی منور دل از دست رود در سر زلفت باری
صفحهٔ ۱ از ۳