خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهم رانی و گه دشنام خوانیتو دانی گر بخوانی ور برانی
۲
من از عالم برون از آستانتنمی دانم دری باقی تو دانی
۳
چه باشد گر غریبی را بپرسیچه خیزد گر اسیری را بخوانی
۴
ز بس کز ناله ی من در فغانستکند کوه گرانم دل گرانی
صفحهٔ ۱ از ۴