خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر تو شیرین شکر لب به شکر خنده درآییبه شکر خندهٔ شیرین، دل خلقی بربایی
۲
آن نه مرجان خموش است که جانیست مصوّروان نه سرچشمهٔ نوش است که سرّیست خدایی
۳
وصف بالای بلندت به سخن راست نیایدبا تو چون راست توان گفت به بالا که بلایی
۴
سرو را کار ببندد چو میان تنگ ببندیروح را دل بگشاید چو تو برقع بگشایی
صفحهٔ ۱ از ۳