خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چگونه سرو روان گویمت که عین روانینه محض جوهر روحی که روح جوهر جانی
۲
کدام سرو که گویم براستی بتو ماندکه باغ سرو روانی و سرو باغ روانی
۳
تو آن نئی که توانی که خستگان بلا رابکام دل برسانی و جان بلب نرسانی
۴
چه جرم رفت که رفتی و در غمم بنشاندیچه خیزد ار بنشینی و آتشم بنشانی
صفحهٔ ۱ از ۳