خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حریفان مست و مدهوشند و شادروان خراب از میمن از بادام ساقی مست و مستان مست خواب از می
۲
چنان کز ابر نیسانی نشیند ژاله بر لالهسمن عارض پدید آید ز گلبرگش گلاب از می
۳
تنش تابنده در دیبا چو می در ساغر از صفوترخش رخشنده در برقع چو آتش در نقاب از می
۴
شب تاری تو پنداری که خور سر بر زد از مشرقکه روشن باز می داند فروغ آفتاب از می
صفحهٔ ۱ از ۲