خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامیکه آفتاب بلندی چو بر کناره ی بامی
۲
کنون تو سرو خرامان بگاه جلوه ی طاوسهزار بار سبق برده ئی بکبک خرامی
۳
گرم قبول کنی همچو بندگان بارادتبدیده گر بنشینی بایستم بغلامی
۴
اگرچه غیرتم آید که با وجود حریفانمثال آب حیاتی که در میان ظلامی
صفحهٔ ۱ از ۳