خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرده‌ی ابر سیاه از مه تابان بگشایروز را از شکن طره‌ی شبگون بنمای
۲
کاکل مشک فشان، بر مه شب‌پوش مپوشسنبل غالیه‌سا، بر گل خودروی مسای
۳
سپه شام بدان هندوی مشکین، بشکنگوی خورشید بدان زلف چو چوگان، بربای
۴
هر که در ابروی چون ماه نوت دارد چشمگردد از مهر تو چون ماه نو انگشت‌نمای
صفحهٔ ۱ از ۳