خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتا تو از کجایی کآشفته می‌نماییگفتم منم غریبی از شهر آشنایی
۲
گفتا سر چه داری کز سر خبر نداریگفتم بر آستانت دارم سر گدایی
۳
گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانیگفتم که خوش‌نوایی از باغ بینوایی
۴
گفتا ز قید هستی رو مست شو که رستیگفتم به مِی‌پرستی جُستم ز خود رهایی
صفحهٔ ۱ از ۳