خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دلم بود کزین پس ندهم دل به کسیچه کنم باز گرفتار شدم در هوسی
۲
نفس صبح فروبندد از آه سحرمگر شبی بر سر کوی تو بر آرم نفسی
۳
به جهانی شدم از دمدمه کوس رحیلکه کنون راضیم از دور به بانگ جرسی
۴
نیست جز کلک سیه‌روی مرا همسخنینیست جز آه جگرسوز مرا همنفسی
صفحهٔ ۱ از ۳