خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش باشد دمی با دوستدارینشسته در میان لاله زاری
۲
اگر نبود نسیم زلف خوباننروید گلبنی بر جویباری
۳
وگر سودای گلرویان نباشدنخواند بلبلی بر شاخساری
۴
کنارم زان از آب دیده دریاستکه هجران را نمی بینم کناری
صفحهٔ ۱ از ۲