خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شمع چگل دوش در ایوان که بودیوی سرو روان دی بگلستان که بودی
۲
وی آیت رحمت که کست شرح نداندکِی بود نزول تو و در شان که بودی
۳
چون صبح بر آمد به سر بام که رفتیچون شام در آمد به شبستان که بودی
۴
کین بر که کشیدی و کمان بر که گشادیقلب که شکستی و به میدان که بودی
صفحهٔ ۱ از ۲