خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن تو نهایت جمالستلطف تو بغایت کمالست
۲
با زلف تو هر که را سری هستسر در قدم تو پایمالست
۳
بی روی تو زندگی حرامستوز دست تو جام می حلالست
۴
باز آی که بی رخ تو ما رااز صحبت خویشتن ملالست
صفحهٔ ۱ از ۳