خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا با ما اگر صلحست جنگستنمی دانم دگر بار این چه ینگست
۲
به نقلی زان دهان کامم برآورنه آخر پسته در بازار تنگست
۳
چرا این قامت همچون کمانمز چشم افکنده ئی گوئی خدنگست
۴
ز اشکم سنگ می گردد ولیکننمی گردد دلت یا رب چه سنگست
صفحهٔ ۱ از ۳