خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشان بی نشانان بی نشانیستزبان بی زبانان بی زبانیست
۲
دوای دردمندان دردمندیستسزای مهربانان مهربانیست
۳
ورای پاسبانی پادشاهیستبجای پادشاهی پاسبانیست
۴
چو جانان سرگران باشد بپایشسبک جان در نیفشاندن گرانیست
صفحهٔ ۱ از ۳