خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کارم از دست دل فرو بسته‌ستعقلم از جام عشق سر مستست
۲
زلف او در تکسّرست ولیکدل شوریده حال من خسته‌ست
۳
با دلم کس نمی کند پیوندبجز از حاجبش که پیوسته‌ست
۴
هر کجا در زمانه دلبندیستدل در آن زلف دلگسل بسته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳