خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رنج از کسی بریم که دردش دوای ماستزخم از کسی خوریم که رنجش شفای ماست
۲
جائی سرای تست که جای سرای نیستوانگه در سرای تو خلوتسرای ماست
۳
گر ما خطا کنیم عطای تو بی‌حدّ استنومیدی از عطای تو حدّ خطای ماست
۴
روزی گدای کوی خودم خوان که بنده رااین سلطنت بس است که گوئی گدای ماست
صفحهٔ ۱ از ۳