خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رمضان آمد و شد کار صراحی از دستبدرستی که دل نازک ساغر بشکست
۲
من که جز باده نمی بود بدستم نفسیدست گیرید که هست این نفسم باد بدست
۳
آنک بی مجلس مستان ننشستی یکدماین زمان آمد و در مجلس تذکیر نشست
۴
ماه نو چون ز لب بام بدیدم گفتمایدل از چنبر این ماه کجا خواهی جست
صفحهٔ ۱ از ۳