خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرغ در راه او پر اندازدشمع در پای او سر اندازد
۲
پسته ی شور شکر افشانششور در تنگ شکر اندازد
۳
هر که چون افعیش کمر گیردخویش را از کمر در اندازد
۴
گرد مه جادویش فسون در باغخواب در چشم عبهر اندازد
صفحهٔ ۱ از ۳