خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پندسلطان ننهد بنده محنت زده را بند
۲
ای یار عزیز انده دوری تو چه دانیمن دانم و یعقوب فراق رخ فرزند
۳
از دیده ی رود آور اگر سیل برانمچون دجله ی بغداد شود دامن الوند
۴
عیبم مکن ای خواجه که در عالم معنیجهلست خردمندی و دیوانه خردمند
صفحهٔ ۱ از ۳