خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تشنه ی غنچه ی سیراب ترا آب چه سودمرده ی نرگس پر خواب ترا خواب چه سود
۲
جان شیرین چو بتلخی بلب آرد فرهادگر چشانندش از آن پس شکر ناب چه سود
۳
چون توئی نور دل دیده ی صاحب نظرانشمع بی روی تو در مجلس اصحاب چه سود
۴
منکه بی خاک سر کوی تو نتوانم خفتبستر خواب من از قاقم و سنجاب چه سود
صفحهٔ ۱ از ۳