خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای تتق بسته از تیره شب بر قمرطوطی خطّت افکنده پر بر شکر
۲
خورده تاب از خم دلستانت کمندگشته آب از لب در فشانت گهر
۳
آهویت کرده بر شیر گردون کمینافعیت گشته بر کوه سیمین کمر
۴
هندویت رانده بر شاه خاور سپهلشکر زنگت آورده بر چین حشر
صفحهٔ ۱ از ۳