خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون هست قرب حقیقی چه غم ز بعد مزارنظر بقربت یارست نی بقرب دیار
۲
چو زائران حرم را وصال روحانیستتفاوتی نکند از دنوّ و بعد مزار
۳
رسید عمر بپایان و داستان فراقز حد گذشت و بپایان نمی رسد طومار
۴
بباغ بلبل خوش نغمه سحر خوان بینکه روز و شب سبق عشق می کند تکرار
صفحهٔ ۱ از ۳