خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر یار یار باشدت ای یار غم مخورگنجت چو دست می دهد از مار غم مخور
۲
بر مقتضای قول حکیمان روزگاراندک بنوش باده و بسیار غم مخور
۳
دستار صوفیانه و دلق مرقعتگر رهن شد بخانه ی خمّار غم مخور
۴
کارت چو شد ز دست و تو انکار می کنیاقرار کن برندی و زانکار غم مخور
صفحهٔ ۱ از ۳