خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا با دوستان در بوستان گلکه خوش باشد بروی دوستان گل
۲
شکوفه موبدست و ابر دایهصبا رامین و ویس دلستان گل
۳
سمن را شد نفس باد و روان آبچمن را گشت تن شمشاد و جان گل
۴
ترنّم می کند بر شاخ بلبلتبسّم می کند در بوستان گل
صفحهٔ ۱ از ۳