خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق آن بت ساکن میخانه می گرداندمجام غمگین در پی جانانه می گرداندم
۲
آشنائی از چه رویم دور می دارد ز خویشچون ز خویش و آشنا بیگانه می گرداندم
۳
ترک رومی‌روی زنگی‌موی تازی‌گوی منهندوی آن نرگس ترکانه می گرداندم
۴
بسکه می ترساند از زنجیر و پندم می دهدعاقل بسیار گو دیوانه می گرداندم
صفحهٔ ۱ از ۳