خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی این چرح سیه روی ستمکاره سیاهکه رخم کرد سیه در غم آن روی چو ماه
۲
خامه در نامه اگر شرح دهد حال دلماز سر تیغ زبانش بچکد خون سیاه
۳
بجز از شمع کسی بر سر بالینم نیستکه بگرید ز سر سوز برین حال تباه
۴
گرچه از ضعف چنانم که نیایم در چشمکیست کو در من مسکین کند از لطف نگاه
صفحهٔ ۱ از ۳