خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه آخر تو آنی که ما را زیانینه آخر توانی که ما را زیانی
۲
مگر زین بسودی که ما را بسودیوزین بر زیانی که ما را زیانی
۳
چو ما را بهشتی چه ما را بهشتیچو ما را جهانی چه ما را جهانی
۴
تو پروا نداری که پروانه داریتو پیمان ندانی که پیمانه دانی
صفحهٔ ۱ از ۳