خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای صبا با بلبلِ خوش‌گویْ گویمی‌نماید لالهٔ خودرویْ روی
۲
صبحدم در باغ اگر دستت دهدخوش بر آ چون سرو و طرفِ جویْ جوی
۳
هر زمان کز دوستان یاد آوَرَمخون روان گردد ز چشمم جوی‌جوی
۴
ای تن از جان بر دلِ چون نال نالوی دل از غم بر تنِ چون مویْ موی
صفحهٔ ۱ از ۳