خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۴۴
شوقیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوقت صبح ندانم چه شد که مرغ چمنهزار ناله ی شبگیر برکشید چو من
۲
مگر چو باد صبا مژده ی بهار آوردبباد داد دل خسته در هوای سمن
۳
در آن نفس که برآید نسیم گلشن شوقرسد ببلبل یثرب دم اویس قرن
۴
میان یوسف و یعقوب گر حجاب بودمعینست که نبود برون ز پیراهن
صفحهٔ ۱ از ۳