خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر چنین دلبر من آفت جان خواهد شدبس جهاندیده که رسوای جهان خواهد شد
۲
ور چنین خون شودم دل دل خونگشته ی منهمره اشک به کوی تو روان خواهد شد
۳
زان پری پیکر اگر کاهد از اینگونه تنمچون پری پیکرم از دیده نهان خواهد شد
۴
می کنم از تو نهان عشق خود و می دانمکآخر این راز نهان بر تو عیان خواهد شد
صفحهٔ ۱ از ۲