خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر جهان از ماه تا ماهی از آن من شودنیست چندانی که آن مه مهربان من شود
۲
بی تو ای آرام جان تنها به کنج بی کسیجز خیالت کیست تا آرام جان من شود
۳
خانه ی دل را ز یاد غیر خالی کرده امجای آن دارد که یارم میهمان من شود
۴
من که راز عشق را از یار می دارم نهانمدعی کی آگه از راز نهان من شود
صفحهٔ ۱ از ۲