خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهی دارم ندیده کس مثالشفزون از مهر و بیش از حد جمالش
۲
به قد سرو چمن در شرمساریشبه رخ ماه فلک در انفعالش
۳
به دور ماه رخ از هاله خطشبه کنج لعل لب از مشک، خالش
۴
ندیده دیدهٔ گردون نظیرشنزاده مادر دوران همالش
صفحهٔ ۱ از ۳