خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۲۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بود صیاد خوشدل تا من ناشاد می‌نالمخوش است از نالهٔ من چون دل صیاد، می‌نالم
۲
به گوش او رساند باد مشکل ناله‌ام امابه این امیدواری هرچه باداباد می‌نالم
۳
نمی‌بندم زبان از ناله آن مرغ نوآموزمکه می‌ترسم رود نالیدنم از یاد، می‌نالم
۴
گشاید بندم از پا تا ننالم من از این غافلکه پندارم ز دامم می‌کند آزاد، می‌نالم
صفحهٔ ۱ از ۲