خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۳۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن محفل که هر دم ساغر میوی از من گیرد و من گیرم از وی
۲
بیا نایی نوا سر کن دمادمبیا ساقی قدح پر کن پیاپی
۳
که خوش باشد می گلگون کشیدنبه بانگ ارغنون و ناله ی نی
۴
نباشم شاد و خرم تا نباشدبه دستم ساغر و در ساغرم می
صفحهٔ ۱ از ۲