خلوتی با صفایی جندقی
شمارهٔ ۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شادم که شمارم اشک وآه استتا در غمت این دوام گواه است
۲
با درد جدائیت صبوریخود بی کم و بیش کوه وکاه است
۳
با عمر دراز زلف کج راستفرقی که نه جای اشتباه است
۴
موی من از آن سفید چون روزروز من از آن چو شب سیاه است
صفحهٔ ۱ از ۳