خلوتی با صفایی جندقی
شمارهٔ ۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرا به دوش بود منتی ز باده فروشمکه ترک مست تو کافی است بهر غارت هوشم
۲
ثواب طاعت سی ساله ام بخر به نگاهیکه رفته عمر به سودای این خرید و فروشم
۳
کشیم تهمت جان چند در شکنجه هجرانبه فرق تیغ زن و منتی گذار به دوشم
۴
گواه خوش دلی این بس مرا به شوق شهادتکه تیغم از پی کشتن کشید و باز خموشم
صفحهٔ ۱ از ۳