خلوتی با صفایی جندقی
شمارهٔ ۳۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاش چون مینا به دستت بودمیپیش روی چشم مستت بودمی
۲
همچو خال ایمن ز آفات دوکونبا دو لعل می پرستت بودمی
۳
فارغ از فکر دو گیتی تا ابدسرخوش از جام الستت بودمی
۴
گه به طرف چهر و گه اطراف دوشچون دو زلف پرشکستت بودمی
صفحهٔ ۱ از ۳