خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۰
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میکند وقت را پراکندهخواجه تا گنج گردد آکنده
۲
میبرد خواجه رنج بی پایانبهر گنجی که نیست پاینده
۳
میکند بخت او بر او گریهمیزند وقت او بر او خنده
۴
تا بود خواجه بنده شهوتبنده خویشرا بود بنده
صفحهٔ ۱ از ۵