خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فکر و اندیشه بیهوده چراحسرت بوده و نابوده چرا
۲
گفتن و کردن بی جا و خلافکه خداوند نفرموده چرا
۳
از غم و حسرت دنیای دنیرخ بخون جگر آموده چرا
۴
داشتن دل بهوای زر و سیمروز و شب سوده و فرسوده چرا
صفحهٔ ۱ از ۲