خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
موج زد اشکی و ما را آب بردنرگس مست شما را خواب برد
۲
چشم پر خوابت مرا بیخواب کردزلف پر تابت مرا از تاب برد
۳
تا رخ خوبت به گلشن جلوه کرداز رخ گل رنگ و تاب و آب برد
۴
چشم جادویت چه فتنه ساز کردکه قرار از خاطر احباب برد
صفحهٔ ۱ از ۲