خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دم زد لبی از شکوه، نیش نام نهادندخون شد دلی از غصه، میش نام نهادند
۲
صد تیغ جفا بر سر و تن دید، بهر بندیکناله بر آورد، نیش نام نهادند
۳
در قعر خم از چوب جفا بسکه قفا خوردخون شد دل انگور، میش نام نهادند
۴
گویند می و جام گرفت از کی و جم نامکی بود و کجا بود و کیش نام نهادند
صفحهٔ ۱ از ۲