خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در ازل باده کشان چون گل پیمانه زدندماند یک قبضه، از آن سبحه صد دانه زدند
۲
دل دیوانه عشاق چو شد خانه رازقفلی از عقل و خرد بر در این خانه زدند
۳
سخت حیرانم از این قصه که صاحب نظرانتهمت عقل چرا بر من دیوانه زدند
۴
دم ز اسرار حقیقت چو نشایست زدنپرده‌ای بر سخن از قصه و افسانه زدند
صفحهٔ ۱ از ۴