خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمبدم عمر میرود بر بادباده خور باده هر چه باداباد
۲
دیدی آخر که خواجه مرد و نبردآنچه در عمر خود نخورد و نداد
۳
خود بخور یا بده و گر نه بنهتا خورد دشمنت بروز مباد
۴
خیمه چرخرا حبابی گیرنیمه بر آب و نیمه ای بر باد
صفحهٔ ۱ از ۳